Byłam przeziębiona. Lekarstwa wpłynęły znacząco na moja pamięć. Słowem, 15 minut przed konkursem mnie olśniło. W biegu wzięłam, co potrzebne i dotarłam na salę. Zerknęłam na kartę konkursową. Uff! Zabytki i tradycje Wielkopolski nie były mi obce, a pytania otwarte opierały się na tekstach źródłowych. Jeden przydał mi się bardzo – dotyczył przepisu na wielkopolską potrawę. Napisałam i wróciłam do łóżka.

Potem dowiedziałam się na polskim, że przeszłam do etapu rejonowego! Ten odbył się w Turku. Zaskoczona byłam mile organizacją, a jeszcze milej jednym z tematów. Historia Polski. „ Cudnie” – pomyślałam i chwyciłam za długopis. Pisało się doskonale. Po tygodniu zadzwoniłam do mamy, płacząc i fruwając niemal przy telefonie: „Jedziemy do Poznania!” W stolicy Wielkopolski musiałyśmy się zmierzyć z robotami drogowymi, które bardzo utrudniły dojazd, ale niedogodności podróży wynagrodziła nam doskonała organizacja konkursu na miejscu. Tym razem musiałam rozwinąć jeden z trzech proponowanych tematów. Wybrałam ten o tym, co w życiu najważniejsze i popłynęłam wraz z moim długopisem.

Niestety, nie wygrałam. Zabrakło 2 punktów! Przykre, ale cóż… Pozłościłam się, popłakałam i … przeżyłam! Dziś wiem, że było warto. Doszłam daleko, najdalej jak dotychczas. I to się liczy. Dla mnie bardzo!

Olga z klasy VI