W Kościele nosi on miano aktu pokutnego, gdyż odprawiać je w swoim wnętrzu możemy wszyscy - począwszy od osób duchownych, skończywszy na przeciętnym Kowalskim. Wiadome, iż nikt z nas nie stanie się lepszym z godziny na godzinę, że nawet najpiękniejsze słowa rekolekcji nie uczynią z nas aniołów w jednej chwili. To wymaga czasu, wymaga pracy nad sobą każdego dnia. Pierwszym pytaniem, jakie warto sobie zadać jest, czy mamy w sobie wiarę, czy umiemy jeszcze zawierzyć Bogu i mocniej mu ufać. Być może czas wielkopostny będzie wspaniałą okazją, by sięgnąć po Pismo Św. Opierając się na naukach rekolekcyjnych, wzbogacając przemyślenia o własne doświadczenie. Zrobienie rachunku sumienia - spojrzenie na siebie okiem krytycznym, zauważenie własnych grzechów i poprawienie stosunków z bliźnimi. Powtórzmy zatem słowa poety i udajmy się na rekolekcje wielkopostne:

Jeszcze się kiedyś rozsmucę,
Jeszcze do Ciebie powrócę,
Chrystusie.

Jeszcze tak strasznie zapłaczę,
Że przez łzy Ciebie zobaczę,
Chrystusie…
I z taką wielką żałobą
Będę się żalił przed Tobą,
Chrystusie,

Że duch mój przed Tobą klęknie
I wtedy serce mi pęknie,
Chrystusie…

R.F.