Widzimy to nie tylko w księgarniach, w których półki uginają się od nowych wcieleń starego Drakuli, ale i w telewizji. Młodzi ludzie z zapartym tchem czytają książki S. Meyer, uwielbiają aktorów grających w filmowej adaptacji sagi o rodzinie Cullenów, śledzą losy bohaterów seriali Czysta krew, czy Pamiętniki wampirów. Ale czy wiedzą coś więcej o tym jednym z najstarszych mitów w dziejach naszej kultury? Skąd się wzięła wiara w wampiry? Dlaczego literatura jest przesiąknięta opowieściami o istotach żywiących się ludzką krwią, znajdujemy je bowiem nie tylko u Goethego i Mickiewicza, ale też u Reymonta? Czy wampir jest archetypem czystego zła, które nie znajduje innego uzasadnienia, czy też może po cichu uosabia niektóre z naszych mrocznych pragnień, do których nie lubimy się przyznawać? Odpowiedziom na te pytania służą owe warsztaty dyskusyjne, które prowadzi Agnieszka Dziamska, polonistka i filozof w I LO. W efekcie poznawania i odkrywania wielu, tak różnych jakościowo, tekstów kultury, humaniści nabierają większej świadomości tego, co czytają. Stają się też czytelnikami bardziej wymagającymi, bo ten, czytał Marię Janion, nie pochyli się nad banalną i pozbawioną spójności książką... Warsztaty nadal trwają. Obecnie młodzież poznaje teksty i filmy humorystycznie przedstawiające zagadnienie. Okazuje się, że i wampiry mogą być śmieszne...


Agnieszka Dziamska