Problemy tego typu dotykają coraz większą liczbę młodych, samodzielnych, pięknych kobiet. Czują silną, biologiczną potrzebę bycia z kimś i gdy efekt zostaje osiągnięty, wycofują się na z góry upatrzone pozycje, bo przestały działać pierwsze emocje związane z nowym partnerem. Euforia wywołana nowością powoli zaczyna ustępować miejsca uspokojeniu, a to już dla niektórych z nas jest oznaką powolnego kończenia uczucia. Czy tak jest na pewno?

Przyzwyczajono nas, że tylko przeżycia przez wielkie „P” są dobre, że tylko ludzie „skazani na sukces” są w życiu wartościowi i że tylko mikser, który posieka w 10 sekund wart jest kupna. A gdzie leży prawda? Czy już zapomnieliśmy, że szanuje się tylko to, na co pracuje się latami? Że czasem warto nad czymś popracować dłużej, aby efekt był zdumiewający?

Szukając winnych tego stanu rzeczy, trzeba by chyba jednak sięgnąć do mediów, które kreują trendy, przyświecające nam każdego dnia. Gdy bowiem oglądamy filmy, reklamy i inne spoty pokazujące nam, że tylko intensywne gwałtowne uczucia są prawdziwe, stajemy przed wielkim problemem, co zrobić, gdy nasz Romeo w wyniku dłuższego z nami bycia, staje się przeciętnym Kowalskim. I wtedy rozwiązanie okazuje się dziecinnie proste – zostawić stary model, by po niedługim czasie znaleźć nowszy, ekscytujący, ale z czasem coraz powszedniejszy, który za chwilę zostanie zamieniony na kolejnego. I tak w koło, Macieju…

Najśmieszniejsze w całym tym ambarasie jest to, iż powtarzalność znudzenia partnerem jest wyjaśnione naukowo i kolejni, najbardziej nawet szaleni i pomysłowi partnerzy nie są w stanie zatrzymać procesu „powszednienia”. Organizm ludzki nie jest bowiem przygotowany, by odczuwać wieczne podniecenie, musi w którymś momencie nastąpić odpoczynek, a adrenalina związana z odkrywaniem „nowego” ustąpić fali wyrównania hormonów, tym samym uczuć. Wniosek zatem nasuwa się sam – jesteśmy społeczeństwem nauczonym pędzić w każdej możliwej materii życia, czemu więc „wyścig” nie miałby nam towarzyszyć również w aspekcie miłości, która fajna wydaje nam się tylko wtedy, gdy jest zaborcza i szalona?

Mój serdeczny znajomy powiedział kiedyś „a może za dużo sobie wyobrażasz po miłości? Po związku? To tylko dwoje, niedoskonałych, ułomnych ludzi”. Dotarła do mnie pewna prawda tego stwierdzenia. Może chcąc być perfekcjonistkami, chcemy nie tylko idealne sylwetki, perfumy, buty i fryzury, ale i idealną miłość, której nie ma? A może idealna to właśnie ta, nad którą się pracuje każdego dnia i nie traktuje jedynie jako dostarczycielki mocnych wrażeń..?

Ania Dzikowska